اين متن قسمتي از آخرين يادداشتي است كه براي سعيد در دفتر كوچك يادداشتهامون نوشتم و روز تولدش در مراسم يادبود خوندم 

سعيد!  تو را مي بخشم        كه بي من

به جايي رفتي كه نمي دانم كجاست

اما كمتر از بهشت خدا شايسته ي تو نيست!

سعيد!        جسم مهربان تو

در كجاي اين كوههاي بلند و سپيد

در زير كدامين برف

در كنار كدامين درياچه آرميده...

آه! كه چقدر بي تو بودن را اشك ريختم

چقدر بي تو بودن را در طبيعت نپال راه رفتم

و چقدر بي تو بودن را در كنار درياچه تلي چو فرياد كشيدم

و بي تو بودن تمام نشد تمام نشد

 ومن تمام شدم!

و پايان من

مريم عاشق تو

اين خطوط است

كه جوهر اين قلم ترجمه ي اشك چشمانم است كه به من وفا نكرد و نخشكيد

ترجمان صداي قلبم است كه به من وفا نكرد كه در نبودنت بايستد

آه آه !    چقدر بد بودم

كه بي تو بودن سهم من از اين زندگي شد

و بدان براي هميشه تا قلب من مي تپد دوستت دارم...

آري آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

-------------------------------------------------------

متن آهنگ ساربان كه همزمان در تالار پخش شد

ای ساربان، ای کاروان، لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من، جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
در بستن، پیمان ما، تنها گواه ما، شد خدا
تا این جهان برپا بود این عشق ما بماند بجا
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
ای ساربان کجا می روی، لیلای من چرا می بری
تمامی دینم به دنیای فانی
شراره عشقی که شد زندگانی
به یاد یاری، خوشا قطره اشکی
به سوز عشقی، خوشا زندگانی
همیشه خدایا محبت دلها
به دلها بباران بسان دل ما
که لیلی و مجنون فسانه شود
حکایت ما جاودانه شود
تو اکنون زعشقم گریزانی
غمم را زچشمم نمی خوانی
از این غم چه حالم نمی دانی
پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو
چو طوفان سختی زشاخه غم
گل هستی را بچین و برو
که هستم من آن تک درختی که در پای طوفان نشسته
همه شاخه های وجودش زخشم طبیعت شکسته
ای ساربان ای کاروان لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی لیلای من چرا می بری

ساربان - صداي محسن نامجو

۱۳ آبان هم گذشت، دغدغه ی هممون بود

خوب بود

چون تابوها میشکنه و پیله ی تنیده بر تنمون داره باز می شه و تاریخ چه بخواهیم چه نخواهیم تکرار میشه... تحمل شنیدن حرفهای احمقانه و کوته بینانه، تحمل دیدن بر باد رفتن فرصتها و سرمایه ها و ... کار ساده ای نیست اما مهم این است که در تلاش هستیم برای بدست آوردن روزهای بهتر و اینه که ما رو زنده نگه می دارد. 

دارم براي روز تولد سعيد برنامه اي تدارك مي بينم كه با دوستان و ... در تهران دور هم جمع بشيم و يادش كنيم گرچه سعيد توي خاطر هر كسي كه مي بينم زنده است بيش از آنچه كه من تصور مي كردم اما حالا كه يك سال از نبودنش مي گذره و براي من كه هميشه تولدش برام يه روز پر از هيجان بود، تصميم گرفتم اين روز رو توي جمع دوستامون باشم كه سنگيني اين بار كمي برام سهل بشه.

۲۶ آبان خانه ي هنرمندان ايران بعد از ظهر- البته جزئياتش رو بعدا مي ذارم

شبی، شبی شايد آسمانِ گرفته‌ی اين همه عَزا
آوازهای آفتابِ سفر کرده‌ی ما را
به ياد آوَرَد.

 

پايش لغزيد و رفت

دل ما را لرزاند و برد

يكسال گذشت

دل ما صد سال شمرد...

يادش به خير

۷ آبان يه روز خيلي خيلي بد!

سال گذشته روز ۷ آبان روز صعود به قله بود، روز قبلش براي آخرين بار با سعيد صحبت كردم، فقط چند جمله و با جمله ي دوسِت دارم هم حرفامو تموم كردم.

نگران نبودم، دلم شور نمي زد در حاليكه تمام لحظات به سعيد فكر مي كردم

روز ۷ آبان با همكارم لحظه به لحظه مرور مي كردم، بهش مي گفتم نمي دونم سعيد قله رفته يا نه! عصر زنگ مي زنم.

عصر كه زنگ زدم و جواب ندادن حدس زدم صعود طول كشيده باشه!

تصميم گرفتم تماس گرفتن با سعيد رو بذارم براي فرداش، گفتم به هر حال روز صعود قله روز حساسيه و بهتره مزاحمشون نشم.

سعيد قله رفته بود و آرزوي هميشگي اش رو تحقق بخشيده بود، اون ساعتي كه سعيد توي برگشت انرژيش به پايان رسيده و مي شينه و خوابش مي بره يا نمي دونم چي... من توي قطار به طرف مشهد مي رفتم و به سعيد فكر مي كردم كه كاش اگه دوست داشته قله بره رفته باشه و براش دعا مي كردم مثل هميشه اي كه ازم دور بود. اما نگرانش نبودم...

صبح زنگ زدم، تلفن ماهواره ايشون زنگ خورد و جواب ندادن... همين الان هم كه اينارو مي نويسم قلبم تند مي زنه و اضطراب وحشتناك اون روز صبح دوباره سرك مي كشه...

داشتم ديوانه مي شدم چون حس كردم اتفاقي افتاده كه جواب ندادند و حتما اتفاق براي سعيد افتاده وگرنه سعيد به هر قيمتي و به هر شكلي شده حتي يك كلمه با من صحبت مي كرد چون مي دونست جونم به جونش بسته بود... اما خودم هم نمي دانستم در برابر اين هجم عظيم غم صبور خواهم بود...كه اي كاش نبودم !

اشكم بند نمي آمد، نه تنها من بلكه همه ي خانواده... مامان تا شب پاي جانماز بود و بابا به دعا

حرم، دعا، نماز...

فدراسيون هم اظهار بي اطلاعي مي كرد... ۱۰۰۰ بار زنگ زدم و اشكم در اختيار خودم نبود...

در باورم نمي گنجيد... تصور چنين واقعه اي هم برايم غير ممكن بود...

بالاخره شب، در كابوسي به بلنداي روزهاي و شب هاي بسيار خبري بد را ...

فرياد مي كشيدم و فريادرسم را نمي ديدم، فرودگاه را از فرياد و اشك پر كردم و چه سود...

ديگر نمي نويسم...

سخت بود سخت...

و حالا يك سال شد يك سال........................

چقدر اميد، چقدر انتظار، چقدر اضطراب ....

بگذريم...

۷ آبان در زادگاه سعيد برايش مراسم سالگرد مي گيرند...

سعيد در قلب من مي تپد و با من زندگي مي كند ...

آری آغاز دوست داشتن است        گرچه پایان راه ناپیداست

آوردن اسم عطيه توي پست هاي قبلي باعث شد كلي دوست و آشنا شاكي بشن كه چرا نقش اونا رو نديدم و بهش اشاره نمي كنم

اول از همه فاطمه همكارم كه از اون روز هر بار يه چيزي گفته من خنديدم، هي گفته:  " باز برو از عطيه توي وبلاگت تعريف كن، من اين قدر تو رو مي خندونم ..." ولي از حق نگذريم اين همكار عزيزم واقعا خيلي با من همراهي كرد از ۴ ماهي كه متناوبا نيامدم سر كارو همه كارام رو انجام داد تا اينكه هميشه شريك غم و شاديم بوده و هست و البته خيلي اذيت شد...

ياد سعيد افتادم سعيد هر وقت من از ته دل مي خنديدم مي گفت: " خيلي خوش به حالته كه من باهاتم..." يادش به خير

مليحه، خواهر عزيز هم كه آنچنان با حسرت نوشته خوش به حال عطيه، دلم كباب شد، الان هم اگر به نقوش! موثرش در زندگيم اشاره نكنم سرم بر داره...

مريم، هم اتاقي دوران دانشگاه هم، پر انرژی و شاد، كمتر از يك صفحه برام كامنت نمي ذاره (البته خصوصي) و خودشو تنها كسي مي دونه كه روحيات منو كامل مي شناسه كه نقشش معلومه... البته متاسفانه الان داره دكترا مي خونه و خيلي فرصت نداره به من بپردازه والا الان من كلا فردي به نام سعيد رو نميشناختم... مگه نه مريم جون؟؟!!

و ساير بستگان... اگه اسم خودتونو نديديد توي ساير بستگان مستتر شده

راستي اين دوستمون آقا آرش هم از قلم افتاد، آقا دوستان مي گن اگه شما كامنت نذاريد اين وبلاگ لطفي نداره ما رو از قلم ننداز...

اما از اينا كه بگذريم

نبودن سعيد براي من خيلي سنگينه چون بهترين دوستم ديگه پيشم نيست و در وهله ي بعد سعيد به عنوان همسرم كه ديگه نيست...

به نظر من دوست چون نياز روح و برآورده مي كنه وجودش زندگي آدمو كامل مي كنه و نبودش يك خلا بزرگه...

من چون توي تهران از خانواده ي خودم و سعيد دور بودم، با تمام وجود ارزش دوستاي خوبم رو لمس كردم و خالصانه عرض ارادت...

 

I'm callin' U
With all my goals, my very soul
Ain't fallin' through
I'm in need of U
The trust in my faith
My tears and my ways is drowning so
I cannot always show it
But don't doubt my love

متن کامل در ادامه
آهنگ زیبای callin U گروه outlandish

ادامه ...

شايد به نظر آدمهايي كه اين فضاها رو تجربه نكردن، كمي غير واقعي به نظر برسه اما در تلاش من براي پيدا كردن انگيزه براي زندگي، كه يكيش خوندن كامنت هاي خصوصي و عمومي شما ها بود، كه خيلي هم خوب بود خيلي، من فكر مي كنم حس بهتري دارم !

حس مي كنم دلم مي خواد به خيلي از دلايل زندگي كنم، ديشب يه تعدادي از دوستان من وسعيد پيشم بودند، همه خبر از تغيير روحيه ام مي دادن و مي گفتند گرفتگي چهره ات باز شده!!

برام جالب بود كه اين قدر تغيير ديدگاهها و جوانه زدن اميد توي انديشه ام در چهره ي من مشهود بوده!

البته ناگفته نماند كه دخترخاله اي دارم (عطيه) توي سن و سال خودم با يك روحيه ي شاد و خيلي سرحال،چند هفته است كه اومده پيشم و تنها نيستم، حضور اونم خيلي به من كمك كرده، چون كلا آدم خوشحاليه، ميشينه پاي فيلم و تنهايي بلند بلند مي خنده و منو كه توي اتاق مثلا درگير زبان خوندنم كنجكاو مي كنه! از اونجاييكه آشپزيه خيلي خوبي هم داره كمابيش نتيجه قابل انتظاره! مگه اينكه خيلي داغون باشي... 

به هر حال صادقانه بگويم به قول زهره دوست داشتن واقعا به زندگي انگيزه ميده و من دوباره دوست داشتن رو نه به شكل عاشقانه اي كه مختص سعيد بود و هست و خواهد بود بلكه دوست داشتن مهربانانه ي همه ي دوستانم و آدماي مهربون و خوبي كه با من بودن و هستن رو دوباره تجربه مي كنم!

  

جدائی چون میله ای آویزان در هوا

به سر و صورتم می خورد.

هذیان می گویم

می دوم، جدائی در پیم!

رهائی از آن ممکن نیست

پاهایم توان ایستادن ندارند

جدائی زمان نیست، راه نیست

جدائی، پلی در میان،

از مو باریکتر، از خنجر تیزتر

 از خنجر تیزتر، از مو باریکتر

جدائی پلی میان ما

                            حتی اگر زانو به زانو با تو نشسته باشم.

بچه ها يك كمك ازتون مي خوام

برام بنويسيد كه انگيزه تون براي زندگي كردن چيه؟؟

از ناچاري و بدون هيچ انگيزه خاصي؟

زندگي رو دوست داري؟ چرا؟

جرات پايان دادن به زندگي رو نداري؟

فكر مي كردم راه درازي رو بايد برم تا دوباره بتونم به زندگي رو كنم يا كلا از اون دست بكشم...

اما اين راه طولاني نشد، دوباره عقل جمعي به داد من رسيد و كامنتهاي دوستان كه اكثر هم به طور خصوصي گذاشته بودن( كه اي كاش خصوصي نمي ذاشتن تا شايد براي بقيه هم راه گشا مي بود) و برخي حرفها و برخوردها به دادم رسيد!

حالا كه كمي فاصله گرفتم حس مي كنم داشتم غرق مي شدم و تنم مي لرزه وقتي مي بينم كه نزديك بود، افسردگي خونه ي هميشگيه روحم بشه!

تو بازي سختي افتادم ولي خيلي چيزا ياد گرفتم!

هنوز خيلي چيزا به نظرم بي فايده مي ياد اما تلاش مي كنم كه دوباره از زندگي لذت ببرم.

به نظرم اومد بعضي از تجربيات و شنيده هام رو اين جا بنويسم، نمي دونم چقدر به درد بخوره اما مي نويسم:

قبل از همه ي اينا دوست دارم به يه دوستي!! اشاره كنم كه نا آگاهانه كمك خيلي زيادي به من كرد كه دوباره به زندگي برگردم و حس كنم كه به خاطر خودم و سعيد مي خوام زندگي كنم.

اين آدم، سعيد رو اصلا نديده بود و چون مجرده دركي از زندگي متاهلي هم نداره و ظاهرا در حال حاضر هم درگير هيچ رابطه ي عاشقانه اي نيست و بسيار آدم خوشحال و شاديه و همه ي اينا يعني به اندازه اقيانوس آرام از من و احساساتم توي اين مقطع خصوصا! فاصله داره.

 اين آدم از خرداد ماه كه من از نپال برگشتم و بدترين روزهاي زندگيم رو تجربه مي كردم در حاليكه از هر انرژي روحي و جسمي تخليه بودم و مسائل سياسي هم كه قوز بالاي قوز! توي جمع دوستان مشترك شرايط منو فهميد و سعي كرد كه از ديدگاه خودش به من كمك كنه.

 به همون دلايلي كه گفتم، هر حركت يا هر بار حرف زدن اين آدم منو كاملا بهم مي ريخت به طوري كه  چندين بار از حرفاش كلي اشك ريختم البته در تنهايي!

حس مي كردم شخصيتم زير سوال رفته يا هويت خودم رو گم كردم كه اينطوري بهم مي گه ( چون همه با من همسو و همراه و همدل بودن جز اين آدم كه به دليل اينكه در جمع صميمي ترين دوستانمون بود يه جورايي جزو دوستان ما هم بود ديگه) خلاصه باعث شد كه دنبال خود گم شده ام بگردم،  كه واقعا از وقتي سعيد رفته بود من خودم رو ديگه نديده بودم و نمي شناختم.

جالب تر اين جاست كه چند بار اونقدر از دست اين آدم عصباني شدم كه در صحبتي خصوصي ازش خواهش كردم ديگه با من نه حرف بزنه و نه من ببينمش.

اما مي گن "هر آدمي كه توي زندگيت مي ياد يك ماموريتي داره" اين آدم هم انگار ماموريتش اين بود كه منو با خودم آشتي بده، چون بعد از همه ي اولتيماتوم ها باز هم من اين آدم رو ديدم و شنيدم! كه جزئياتش بماند.

اما آخرين حركتش اونقدر برام ناراحت كننده بود كه حس كردم خيلي بايد ضعيف باشم كه چنين برخوردي با من مي شه( البته ذهنتون خيلي بيراه نره، من خيلي اتو كشيده ام! اون آدم كمي صداش رو روي من بلند كرد و طلبكارانه حرف زد) و خلاصه تصميمم رو گرفتم همون تصميمي كه نوشتم : كه دوباره زندگي خواهم كرد و اينطوري شد كه گويا اين يك اقيانوس فاصله بين ما، منو نجات داد گرچه الان دقيقا به دليل همين حركتش ازش دلگيرم و دوري مي كنم اما بالاخره خيلي به من كمك كرد...  

ناگفته نماند اين آدم بين دوستاي ما بسيار دوست داشتني و محبوب است و فقط من كمي!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! باهاش اختلاف نظر دارم.

تا نگاه مي كني وقت رفتن است!

ناگهان!                                چقدر زود دير مي شود...